Nou en of: je kunt zelfs zó erg verdwalen dat je niet meer levend uit de
mergelgrot komt!
Helaas is dat in het verleden bij 'n aantal mensen gebeurd, bijvoorbeeld bij 4 paters die in de Pietersberg een mergelgrot bezochten. Zij hadden bij de ingang een draadje vastgebonden en steeds verder afgerold terwijl ze door de mergelgrot liepen. Toen ze terug wilden lopen naar de ingang bleek ergens onderweg het draadje te zijn afgebroken en konden ze de ingang niet meer vinden. Na enkele dagen werden ze door gidsen dood teruggevonden. Dat gebeurde in 1648. Maar ook recenter, bijvoorbeeld in 2002, is het nog gebeurd dat iemand verdwaalde in een Zuid-Limburgse mergelgrot en pas na enkele dagen dood werd teruggevonden.
Verdwalen in een mergelgrot is mijzelf lang geleden ook wel 'ns overkomen toen ik samen met 3 vrienden in een onbekend deel van een mergelgrot terecht kwam. Dat is een angstige ervaring. Je voelt je hart in je keel bonzen, je mond wordt droog, je gaat steeds sneller ademhalen en je gaat ook steeds sneller lopen, bijna rennen, om toch maar zo vlug mogelijk een bekend stuk van de mergelgrot terug te vinden. Gelukkig vonden we na 'n kwartiertje zoeken de juiste weg, maar dat had ook heel anders kunnen aflopen!
Zèlfs ervaren "berglopers", zoals wij onszelf noemen, kennen niet altijd precies de weg in elke mergelgrot. Maar er zijn een aantal trucjes die we gebruiken zodra we de weg even kwijt zijn.
Één van die trucjes is om te kijken in welke richting de gang waarin je staat, gegraven is. De graafrichting van een mergelgrot is bijna altijd de berg IN, zelden de berg UIT. Logisch hè? Maar je moet even op 't idee komen! En je moet natuurlijk leren hoe je graafrichtingen kunt herkennen.
Een
ander trucje is het volgen van hoofdgangen, die je herkent aan de harde ondergrond
en slijtsporen in de wanden van de wielen van karren waarmee mergel naar buiten
werd gereden. Als 1 hoofdgang zich splitst in 2 andere hoofdgangen, zoals in
de letter Y, dan wijst het v-vormige punt van de splitsing de berg UIT. Dit
is logisch als je even nadenkt hoe 'n mergelgrot gemaakt wordt: men begint met
1 gang de berg IN te graven, maar als het te druk wordt voor alle bergwerkers
in die ene gang graaft 1 groep naar links verder de berg IN en de andere groep
naar rechts verder de berg IN. Volg dus het v-vormige punt waar die 2 hoofdgangen
samenkomen en je loopt, omgekeerd aan de graafrichting van die hoofdgangen,
de berg UIT.
Misschien kun je zelf ook nog trucjes verzinnen om niet te verdwalen in een mergelgrot. Misschien denk je dan wel aan "pijlen zetten" of "steeds dezelfde wand volgen". Jammer genoeg werken die trucjes niet altijd. Wat doe je als je je eigen pijlen weer tegenkomt die opeens de verkeerde kant op wijzen? Je bent dan in een kringetje gelopen. Welke pijlen zijn dan goed en welke zijn fout?
En wat gebeurt er als je "steeds dezelfde wand" volgt in een groeve die 2 of 3 verdiepingen heeft? Want die zijn er! Je zou steeds kringetjes blijven lopen op de onderste verdieping!
Natuurlijk is de beste (en veiligste) manier om een mergelgrot te bezoeken: meegaan met een gids. Een gids kent niet "alleen maar" de weg, maar weet ook welke delen van een mergelgrot gevaar opleveren voor instortingen en waar je dus weg moet blijven. En een goede gids zorgt ook altijd voor voldoende (verschillende!) lichtbronnen, want zonder licht verdwaal je zelfs al in een klein mergelgrotje!
Als je wilt kun je best 'n keer met een gids een mergelgrot bezoeken: informeer maar eens naar de mogelijkheden bij het VVV in Maastricht, tel. 043-3252121. Of stuur ons 'n mailtje als het VVV je niet helpen kan.
Tekst: Jaap Brandsma.
| Terug naar de vragenlijst | Redactie: Joep Orbons |
© Stichting ir. D.C. van Schaïk info@vanschaikstichting.nl,
www.vanschaikstichting.nl
© Studiegroep Onderaardse Kalksteengroeven, info@sok.nl,
www.sok.nl
Postbus 2235, 6201 HA Maastricht